ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਿਉਂ ਹੈ

ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਗਲਤ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵਾਕ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੋਚਦੇ-ਸੋਚਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਇਹ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪੋਸਟ ਉਹਨਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੋਲਣ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਿੱਸਾ ਕਿਉਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਘੱਟ-ਜੋਖਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਲਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਪਲ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਦੋਸਤ ਕੁਝ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ "ਕੀ?" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ - ਜੋ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ - ਜਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੋਢੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਚੁੱਪ ਘੱਟ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਦੇ ਡਰ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ-ਭੰਡਾਰ ਅਤੇ ਵਿਆਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਨਾ ਨਿਕਲਣ।

ਗਲਤੀਆਂ ਕਿਉਂ ਤਰੀਕਾ ਹਨ, ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ

ਭਾਸ਼ਾ ਖੋਜਕਾਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਲਤੀਆਂ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਹਨ - ਇਹ ਖ਼ੁਦ ਉਹ ਰਾਹ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ "I went to the park" ਦੀ ਬਜਾਏ "I goed to the park" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਉਸ ਨੇ ਭੂਤਕਾਲ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਮੀਕਰਨ ਸਰਗਰਮ ਸੋਚ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਸਫਲਤਾ ਦਾ।

ਇਹੀ ਗੱਲ ਉਚਾਰਨ ਦੀਆਂ ਠੋਕਰਾਂ, ਵਾਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਾ ਬਦਲਣ, ਅਜੀਬ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਅਤੇ ਗਲਤ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਿਮਾਗ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਅਨੁਮਾਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਧਾਰ ਉਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਰਮ, ਨਿਰੰਤਰ, ਅਤੇ - ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ - ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਬੱਚੇ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਮੱਸਿਆ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਕੀਮਤ ਇੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਖਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ।

"ਉੱਚਾ ਜੋਖਮ" ਇੱਕ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਬੁਲਾਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਉਸ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਣੀ ਪਈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਸੀ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰਨੀ ਪਈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਛਾਤੀ ਜਕੜਨ ਵਾਲੀ ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਅਸਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ - ਅਕਸਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ।

ਜਦੋਂ ਹਰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸਮੀਖਿਆ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਧਾਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬੋਲਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਵਧਾਨੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਸੰਕੀਰਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਘੱਟ-ਜੋਖਮ ਵਾਲਾ ਮਾਹੌਲ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਔਖੇ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ, ਲੰਮੇ ਵਾਕ ਨੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਾ ਨਿਕਲੇ ਤਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉੱਭਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

"ਘੱਟ ਜੋਖਮ" ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

ਘੱਟ ਜੋਖਮ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੋਈ ਫੀਡਬੈਕ ਨਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਫੀਡਬੈਕ ਨਿਰਣੇ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ, ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਇੱਕ ਨਰਮ ਸੁਧਾਰ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਸ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ - ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਮਾਪੇ ਦਾ ਕੋਈ ਚਿੰਤਤ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ, ਭੈਣ-ਭਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਹਾਸਾ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ AI ਆਵਾਜ਼ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣਾ ਬੋਲਣ ਦਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਾਲ ਲਈ Callee Me ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ AI ਨਿੱਘ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਵਾਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਠੋਕਰ ਖਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਜਿਕ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਸਲ ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਇਹ ਉਹ ਅਭਿਆਸ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਸੰਚਾਰ ਨੂੰ ਘੱਟ ਡਰਾਉਣਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਪੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ

ਘੱਟ-ਜੋਖਮ ਵਾਲੇ ਪਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਟੂਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸਾਧਾਰਨ ਆਦਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਸੰਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿਓ, ਤਕਨੀਕ 'ਤੇ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਗਲਤ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਉਸ 'ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਸੁਰਖੀ ਬਣਾਏ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਉਚਾਰਨ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
• ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰੋ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੋ ਜਿਵੇਂ "ਇਹ ਗਲਤ ਨਿਕਲ ਗਿਆ - ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦਿਓ" ਤਾਂ ਜੋ ਬੱਚੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਮ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਦੇ ਦੇਖਣ।
• ਨਤੀਜੇ ਨਹੀਂ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਓ। "ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ" ਇੱਕ ਝਿਜਕਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਤਫਸੀਲ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।

ਬੋਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਬਣਾਉਣਾ

ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੁਨਰ ਵਾਂਗ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਹੇਜ਼ ਨਾਲ ਸੁੰਗੜਦਾ ਹੈ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ, ਦਬਾਅ-ਮੁਕਤ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ - ਠੋਕਰ ਖਾਣ, ਉੱਭਰਨ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ - ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੋਲਣਾ ਸੰਭਾਲਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤਾਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਹਿਪਾਠੀ, ਅਧਿਆਪਕ, ਜਾਂ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਭਾਸ਼ਾ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੋ-ਭਾਸ਼ੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। Callee Me 74 ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਬੱਚੇ ਜਿਸ ਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ - ਸਿਰਫ਼ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਉਸ ਭਾਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾਏ ਬਿਨਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਚਿੰਤਤ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਗੱਲ

ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਬੋਲਣ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਆਮ ਵਿਕਾਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ - ਕਿ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਖ਼ਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ - ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਸਪੀਚ-ਲੈਂਗੁਏਜ ਪੈਥੋਲੋਜਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। Callee Me ਇੱਕ ਅਭਿਆਸ ਸਾਥੀ ਹੈ ਜੋ ਨਿਯਮਤ, ਦੋਸਤਾਨਾ ਗੱਲਬਾਤ ਰਾਹੀਂ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਕਲੀਨਿਕਲ ਟੂਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੋਸਟ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦਾ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਸ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਬੋਲਦੇ ਸੁਣਨ ਦੇ ਹੋਰ ਮੌਕੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ? ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਹੈ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਣਾ।