ਗਣਿਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲੀਏ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਣਿਤ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਗਣਿਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਲਤ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਉਸੇ ਸੋਚ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ ਜਾਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰੀਏ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਧੀਰਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ AI ਟਿਊਟਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ।

ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ

ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਹਾਲ ਹੀ ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੱਚਾ ਗਣਿਤ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੁੰਮ ਜਾਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਸ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਬਹਿਸ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਵੇਂ ਸਬੂਤ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈ। ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ, ਸੱਚੀਆਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਵਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੱਚ ਨਾ ਰਹੇ।

ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ

ਸੁਭਾਅ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਔਖੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਵਾਈਏ। ਬਿਹਤਰ ਕਦਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਉਸ ਕੰਮ ਵੱਲ ਜਾਈਏ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇਈਏ। ਆਸਾਨ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਔਖਾ ਪੱਧਰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦਰਦ ਵਾਲੇ ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਡਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

• ਉਹ ਪੱਧਰ ਲੱਭੋ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਸਹਿਜ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ।
• ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਧਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਥੇ ਜਿੱਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਲੜੀ ਬਣਾਓ।
• ਹਰ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਲਓ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਫਲਤਾ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ।

ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿਓ

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਗਣਿਤ 'ਤੇ ਜੰਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਮਾਪੇ ਜਾਂ ਜਮਾਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿਓ ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੱਟ ਜੋਖਮ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ-ਨਾਲ-ਇੱਕ ਅਭਿਆਸ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਗਲਤ ਹੋਣ ਲਈ ਬਹਾਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਲਤ ਹੋਣਾ ਹੀ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ AI ਗਣਿਤ ਮਦਦ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਖੂਬੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਨਿਰਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਕਦੇ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਗਲਤ ਜਵਾਬ 'ਤੇ ਕਦੇ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਉਸ ਸਹੀ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੰਮ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਹੋਵੇ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਯੋਗ ਹੋਵੇ।

ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ

ਬੱਚੇ ਘੱਟ ਹੀ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਓ। "ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਉਸ ਸਵਾਲ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣੇ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੱਲ ਕਰ ਲਿਆ।" ਠੋਸ, ਖਾਸ ਸਬੂਤ ਮਾੜੀ ਗਣਿਤ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਪਸ਼ਟ "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈਂ" ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ

ਜਦੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਾ ਰੁਕੋ। ਨਵਾਂ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਗਣਿਤ ਟਿਊਟਰ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਜਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਡਰ ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਨਾ ਘੁਸ ਆਵੇ।

ਸਾਰ

ਗਣਿਤ ਦਾ ਡਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗਣਿਤ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਇੱਕ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਮਸਲਾ ਹੈ। ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿਓ, ਛੋਟੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣਾਓ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹੋ। ਸਬੂਤ ਮੁੜ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਕਦੇ ਵੀ ਗਣਿਤ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।