গণিতৰ ভয়ক কেনেকৈ নিৰৱ আত্মবিশ্বাসলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিব

যেতিয়া এটি শিশুৱে ভাবি লয় যে সি গণিতত বেয়া, তেতিয়া সেই বিশ্বাসে গণিততকৈও বেছি ক্ষতি কৰে। ভুল কৰাৰ ভয়ে ঠিক সেই চিন্তাটোকেই বন্ধ কৰি পেলায় যিটো তাক প্ৰয়োজন। অভিভাৱকসকলৰ বাবে সুখবৰটো হ'ল আত্মবিশ্বাস পুনৰ গঢ়ি তুলিব পৰা যায়, আৰু ই যেনেকৈ গৈছিল ঠিক তেনেকৈয়ে ঘূৰি আহে, এটা এটা সৰু অভিজ্ঞতাৰে। যেতিয়া আপোনাক প্ৰয়োজন হয় তেতিয়া এজন ধৈৰ্য্যশীল শিশুৰ বাবে এ আই টিউটৰ ৰ সহায়েৰে কেনেকৈ সহায় কৰিব, ইয়াত আছে।

আত্মবিশ্বাস হ'ল সফলতাৰ এটা স্মৃতি

এজন আত্মবিশ্বাসী শিক্ষাৰ্থী হ'ল কেৱল এনে এটা শিশু যাৰ হাতত আশ্ৰয় ল'বলৈ শেহতীয়া সফলতাৰ এটা স্তূপ আছে। গণিতক ভয় কৰা শিশুৰ ঠিক ইয়াৰ ওলোটা, এনে মুহূৰ্তবোৰৰ এটা স্তূপ য'ত সি হেৰাই গৈছিল বা লাজ অনুভৱ কৰিছিল। আপুনি যুক্তিৰে এটি শিশুক সেই অনুভৱৰ পৰা উলিয়াই আনিব নোৱাৰে। আপুনি কেৱল নতুন প্ৰমাণেৰে তাক গধুৰ কৰি পেলাব পাৰে।

ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল আপোনাৰ কাম হৈছে আপোনাৰ শিশুক বুজাব দিয়া যে সি চতুৰ এনে নহয়। ই হৈছে সৰু, প্ৰকৃত সফলতাবোৰ এনেদৰে যথেষ্ট সঘনাই স্থাপন কৰা যাতে পুৰণি কাহিনীটো আৰু সঁচা হৈ নাথাকে।

সংগ্ৰামৰ তলৰ পৰা আৰম্ভ কৰক

আমাৰ সহজাত প্ৰবৃত্তি হ'ল কঠিন কামটো বাৰে বাৰে অভ্যাস কৰোৱা। উত্তম পদক্ষেপটো হ'ল আপোনাৰ শিশুৱে ইতিমধ্যে কৰিব পৰা কামলৈ পিছ হুঁহকি যোৱা, আৰু তাক পুনৰ সাৱলীল অনুভৱ কৰিবলৈ দিয়া। সহজ স্তৰত পোৱা সফলতাই এটা কঠিন স্তৰ চেষ্টা কৰাৰ ইচ্ছা পুনৰ গঢ়ি তোলে। বিষ থকা ঠাইৰ পৰা আৰম্ভ কৰিলে কেৱল ভয়টোৱেই নিশ্চিত হয়।

• সেই স্তৰটো বিচাৰি উলিয়াওক য'ত আপোনাৰ শিশু সহজ অনুভৱ কৰে, সেইটো অতি সহজ যেন লাগিলেও।
• কঠিনতা বঢ়োৱাৰ আগতে তাত সফলতাৰ এটা চুটি ধাৰাবাহিকতা গঢ়ি তোলক।
• প্ৰতিটো ভুলক তথ্য হিচাপে গণ্য কৰক, কেতিয়াও বিফলতা হিচাপে নহয়।

দৰ্শক আঁতৰাই দিয়ক

বহুতো শিশু গণিতত স্তব্ধ হৈ পৰে কাৰণ সিহঁতে এজন অভিভাৱক বা এটা শ্ৰেণীৰ বাবে অভিনয় কৰি থাকে। দৰ্শক আঁতৰাই দিলে চাপ কমি যায়। কম ঝুঁকিৰ, এজনৰ লগত এজনৰ অনুশীলন হ'ল সেই ঠাই য'ত এটা ভীত শিশু ভুল হ'বলৈ যথেষ্ট সাহসী হয়, আৰু নিৰাপদভাৱে ভুল হোৱাটোৱেই হৈছে শিক্ষা ঘটাৰ উপায়।

ই হৈছে শিশুৰ বাবে এ আই গণিত সহায় ৰ এটা নিৰৱ শক্তি। আপোনাৰ শিশুৱে এটা শান্ত কণ্ঠৰ সৈতে সমস্যাবোৰ মুখেৰে সমাধান কৰিব পাৰে যিয়ে কেতিয়াও বিচাৰ নকৰে, কেতিয়াও খৰখেদা নকৰে, আৰু ভুল উত্তৰত কেতিয়াও মুখ বেঁকা নকৰে। যিহেতু ই কলবোৰৰ মাজত সিহঁতৰ অগ্ৰগতিৰ ওপৰত নজৰ ৰাখে, ই কঠিনতা সেই উপযুক্ত স্থানত ৰাখে য'ত কামটো প্ৰত্যাহ্বানপূৰ্ণ যদিও তথাপি জয় কৰিব পৰা।

অগ্ৰগতি মুখেৰে নাম লওক

শিশুৱে নিজৰ বৃদ্ধি বৰকৈ লক্ষ্য নকৰে। সেইটো দেখুৱাই দিয়ক। "যোৱা সপ্তাহত সেই প্ৰশ্নটোৱে তোমাক বিভ্ৰান্ত কৰিছিল, আৰু তুমি এইমাত্ৰ নিজে সেইটো সমাধান কৰিলা।" সুনিৰ্দিষ্ট, নিৰ্দিষ্ট প্ৰমাণে অস্পষ্ট "তুমি ইমান চতুৰ" তকৈ বহু বেছি ভালদৰে বেয়া গণিতৰ কাহিনীটো ভাঙি পেলায়।

যেতিয়া বুজি পায় তেতিয়া আগবাঢ়ি থাকক

যেতিয়া ভয় আঁতৰি যায়, তেতিয়া নাৰাখিব। নতুন আত্মবিশ্বাস প্ৰথমতে ভংগুৰ আৰু ইয়াক নিয়মীয়াকৈ পোষণৰ প্ৰয়োজন। এজন শিশুৰ বাবে গণিত টিউটৰ ৰ সৈতে স্থিৰ অনুশীলনে সফলতাবোৰ আহি থকা ৰাখে যাতে পুৰণি ভয়টো পুনৰ গুপুতে সোমাই নাহে।

মূল কথা

গণিতৰ ভয় হৈছে গণিতৰ পোছাক পিন্ধা এটা আত্মবিশ্বাসৰ সমস্যা। সংগ্ৰামৰ তললৈ পিছ হুঁহকি যাওক, দৰ্শক আঁতৰাই দিয়ক, সৰু প্ৰকৃত সফলতাবোৰ স্তূপ কৰক, আৰু সেইবোৰ মুখেৰে কওক। প্ৰমাণ পুনৰ গঢ়ি তোলক আৰু বিশ্বাস তাৰ পিছত আহিব। আপোনাৰ শিশু কেতিয়াও গণিতত বেয়া নাছিল। সি কেৱল ইয়াক ভয় কৰিছিল, আৰু সেইটো এনে এটা বিষয় যিটো আপুনি একেলগে ঠিক কৰিব পাৰে।