চকুলোৰ নোহোৱাকৈ নামতা ৰপ্ত কৰাৰ আটাইতকৈ সহজ উপায়

যদি নামতা প্ৰতি ৰাতিৰ এক যুদ্ধত পৰিণত হৈছে, তেন্তে আপুনি বিফল হোৱা নাই, আপোনাৰ শিশুও বিফল হোৱা নাই। পূৰণৰ তথ্যবোৰ একেবাৰে মনত ৰখাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, আৰু সেই স্মৃতি কেৱল চুটি, ঘনাই হোৱা, কম চাপৰ অভ্যাসৰ পৰাহে আহে। এই গাইডে আপোনাক ফ্লেছকাৰ্ডৰ যুদ্ধ নকৰাকৈ ঘৰতে সেই অভ্যাস গঢ়ি তোলাৰ উপায় দেখুৱায়, আৰু আপোনাৰ ধৈৰ্য নথকা সময়ত এজন ধৈৰ্যশীল শিশুসকলৰ বাবে AI টিউটৰে দৈনিক অভ্যাসৰ ভাৰ ক'ত ল'ব পাৰে সেই বিষয়েও দেখুৱায়।

নামতা কিয় ইমান কঠিন লাগে

এটা শিশুৱে ইয়াৰ অৰ্থ বুজি পোৱাৰ পিছত পূৰণ আচলতে চিন্তা কৰাৰ সমস্যা নহয়। ই এটা স্মৃতিৰ সমস্যা। সাতৰ গুণ আঠ যে ছাপন্ন, এইটো শিশুৱে নিজৰ নাম জনাৰ দৰেই স্বয়ংক্ৰিয় হ'ব লাগে, যাতে ইয়াৰ ওপৰত গঢ় লোৱা কঠিনতৰ অংকৰ বাবে তেওঁলোকৰ কাৰ্যকৰী স্মৃতি মুকলি হৈ থাকে।

সমস্যাটো হ'ল স্মৃতিৰ বাবে পুনৰাবৃত্তিৰ প্ৰয়োজন, আৰু পুনৰাবৃত্তি বিৰক্তিকৰ। স্কুলৰ পিছত এজন ভাগৰুৱা অভিভাৱকে এটা ভাগৰুৱা শিশুক প্ৰশ্ন কৰাটো হৈছে আটাইতকৈ বেয়া পৰিৱেশ। সকলোৰে খৰখেদা থাকে, ভুলবোৰ যেন এটা ৰায়দান, আৰু গোটেই কথাটো ভয়ৰ বিষয় হৈ পৰে।

ছেছনবোৰ চুটি আৰু ঘনাই ৰাখক

আপুনি কৰিব পৰা আটাইতকৈ ডাঙৰ পৰিৱৰ্তনটো হৈছে ছেছনটো সৰু কৰা। সপ্তাহত এবাৰ ত্ৰিছ মিনিটৰ মেৰাথনতকৈ প্ৰতিদিনে পাঁচ মিনিটৰ একাগ্ৰ অভ্যাস সদায় ভাল। চুটি প্ৰচেষ্টাই স্মৃতি কেনেকৈ আচলতে গঢ় ল'য় তাক সন্মান কৰে, আৰু আৱেগৰ উত্তাপ কম কৰি ৰাখে।

• এবাৰত এটা নামতা বাছি লওক। তিনিৰ নামতা সহজ নোহোৱা পৰ্যন্ত তাতেই থাকক, তাৰ পিছত আগবাঢ়ক।
• প্ৰতিদিনে একে সময়ত অভ্যাস কৰক যাতে ই এক অভ্যাস হৈ পৰে, কোনো দৰদাম নহয়।
• ভালে চলি থাকোঁতেই ৰৈ যাওক। এটা জয়েৰে শেষ কৰিলেহে এটা শিশু কাইলৈ আকৌ আহিবলৈ ৰাজী হয়।

ইয়াক কেৱল লিখাৰ পৰিৱৰ্তে কোৱা ৰূপত কৰক

নামতা মাত আৰু ছন্দত জীয়াই থাকে। শব্দহীনভাৱে ৱৰ্কশ্বীট পূৰ কৰাতকৈ ইয়াক ডাঙৰকৈ, আগ-পিছকৈ কোৱাই দ্ৰুতভাৱে মনত গাঁথি দিয়ে। ইয়াত ক'ল আৰু ৰেছপন্স অতি সুন্দৰকৈ কাম কৰে। আপুনি কয় "ছয় গুণ চাৰি", আপোনাৰ শিশুৱে উত্তৰ দিয়ে, তাৰ পিছত তেওঁলোকে আপোনাক প্ৰশ্ন কৰে আৰু আপুনি ইচ্ছাকৃতভাৱে কৰা ভুলবোৰ ধৰে।

এইটোৱেই হৈছে সেই ধৈৰ্যশীল, পুনৰাবৃত্তিমূলক, কোৱা ৰূপৰ অভ্যাস যাৰ চাৰিওফালে শিশুসকলৰ বাবে নামতা অভ্যাস গঢ় দিয়া হৈছে। AI-এ এটা তথ্য সোধে, আপোনাৰ শিশুক যিমান সময় লাগে সিমান সময় অপেক্ষা কৰে, কোমল উৎসাহ দিয়ে, আৰু দহম ভুল উত্তৰটোতো কেতিয়াও হুমুনিয়াহ নকাঢ়ে। যিহেতু ই আগৰ ক'লবোৰ মনত ৰাখে, ই আপোনাৰ শিশুৱে ইতিমধ্যে জনা তথ্যবোৰত সময় নষ্ট নকৰি তেওঁলোকে আটাইতকৈ কঠিন বুলি ভবা তথ্যবোৰলৈ বাৰে বাৰে ঘূৰি আহে।

প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰশংসা কৰক, বেগৰ চাপ এৰি দিয়ক

বেগ আহে শেষত, প্ৰথমে নহয়। যদি আপুনি অতি সোনকালে বেগক লক্ষ্য কৰি লয়, তেন্তে এতিয়াও সমাধান কৰি থকা শিশু এজনে নিজকে লেহেমীয়া অনুভৱ কৰে, আৰু সেই অনুভৱটো যিকোনো তথ্যতকৈ বেছিকৈ গাঁথি ৰয়। প্ৰচেষ্টা আৰু স্থিৰ প্ৰগতিৰ প্ৰশংসা কৰক। তথ্যবোৰ দৃঢ় হোৱাৰ পিছত সাৱলীলতা নিজে নিজে আহে।

অভ্যাসক প্ৰকৃত অংকৰ ফালে গঢ় ল'বলৈ দিয়ক

নামতা হৈছে এটা মাধ্যম, শেষ নহয়। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে পিছলৈ আপোনাৰ শিশুক হৰণ, ভগ্নাংশ আৰু শব্দ সমস্যাৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়া। তথ্যবোৰ স্বয়ংক্ৰিয় হোৱাৰ পিছত, এজন নিবেদিত শিশুসকলৰ বাবে গণিত টিউটৰে তেওঁলোকক সেই তথ্যবোৰ প্ৰসংগত প্ৰয়োগ কৰাৰ ফালে আগবঢ়াই নিব পাৰে, আৰু ইয়াতেই প্ৰকৃত আত্মবিশ্বাস গঢ় ল'বলৈ ধৰে।

মূল কথা

মেৰাথন এৰি দিয়ক, চুটিকৈ ৰাখক, কোৱা ৰূপত কৰক, আৰু বেগতকৈ প্ৰচেষ্টাক উদযাপন কৰক। প্ৰতিদিনে কেইটামান শান্ত মিনিটে আপোনাৰ শিশুৰ নামতাৰ বাবে যিকোনো চকুলোৰে ভৰা দেওবৰীয়া কষ্টদায়ক অভ্যাসতকৈ বেছি কাম কৰিব। চকুলো কেতিয়াও অংকৰ বাবে নাছিল। সেয়া আছিল চাপৰ বাবে, আৰু সেই অংশটোৱেই আপুনি আঁতৰাব পাৰে।